Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Ζήσε μια φορά σαν λύκος, παρά χίλιες σαν πρόβατο!



Ο λύκος, ένα πλάσμα αξιοθαύμαστο, όσο και αμφιλεγόμενο για πολλούς, αντλεί την γοητεία του από την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία του. Ιδιοσυγκρασία που καταφέρνει να εναρμονίζει χαρακτηριστικά και ιδιότητες, τόσο διαφορετικές και αντιτιθέμενες φαινομενικά. Συνταιριάζει απόλυτα τις αρχές των ευγενικών ενστίκτων του, με τις αρχές της σκληρής επιβιώσεως του, για την ύπαρξη και την επικράτηση του. Το παράστημα του μεγαλόπρεπο και αριστοκρατικό, αποτελεί μια ακόμη φυσική ομορφιά. Την εικόνα αυτή της απόλυτης αρμονίας έρχεται να αλληλοσυμπληρώσει, μια κατάσταση τόσο διαφορετική. Αυτή ενός πλάσματος που προσμετρά «άπειρες» πληγές, απομεινάρια που χάραξε το κυνήγι της επιβίωσης, στο ματωμένο πλέον γκρίζο και καλοσχηματισμένο του τρίχωμα, το λαμπυρίζον ακόμα όμως, υπό τις ακτίνες του Ήλιου. Αυτές οι πληγές, σαν αναγκαίες συνθήκες διαπλάσεως της μοναδικότητας του, μετατρέπουν το λύκο σε ένα σύμβολο δύναμης, ανδρείας και ελευθερίας. 


Το όνομα του προερχόμενο από τη λέξη «λύκη» που σημαίνει φως, αποτελεί την προσωποποίηση του ελεύθερου πνεύματος, αν και κινείται σε άψογα οργανωμένες αγέλες. Συγκεντρώνοντας τα στοιχεία της ομορφιάς, της δύναμης και της ευφυΐας, παρεξηγήθηκε και μισήθηκε από τον σύγχρονο αστό και προβλήθηκε σαν ένα κακό, ψυχρόαιμο πλάσμα. Έτσι λοιπόν, ο λύκος, με την προσοχή του πάντοτε στραμμένη στην αποφυγή υπερβάσεων εκείνων των ορίων της σκληρότητας που οδηγούν σε ευθραυστότητα, γίνεται συμβολισμός του Μαχόμενου Ανθρώπου, που σαν πυρακτωμένο ατσάλι, έχει σκληραγωγηθεί από  τη σφύρα του Αγώνα. Στην αντίπερα όχθη η εικόνα του σημερινού μικροαστού, εκείνου του «καλοαναθρεμμένου», «εκλεπτυσμένου» ανθρώπου της πόλεως, που κάτω από την αψεγάδιαστη εμφάνιση και υποτιθέμενη καθαρότητα του, βρίσκεται κεκαλυμμένη η ηθική του σήψη, η κενότητα αισθήματος και οποιοδήποτε πάθους, η δειλία, το βόλεμα σε μια κατασκευασμένη, χειραγωγούμενη, σάπια καθημερινότητα. Σε τίποτα δεν μπορεί να θυμίζει τον γνήσιο αγωνιζόμενο άνθρωπο που Λαϊκού Εθνικισμού, που δεν αρκείται σε λόγια χωρίς αντίκρισμα, σε πράξεις δίχως απτά αποτελέσματα, σε οικονομικές και υλικές απολαβές, και γενικότερα δεν βρίσκει τη διέξοδο του σε ψευδαισθήσεις. Προορισμός του η ανάδειξη του σε Παραδοσιακό Άνθρωπο, στον μοναδικό ικανό κατακτητή της Αλήθειας. Με τα σημάδια της τελευταίας μάχης στο σώμα του και με το ακονισμένο του Πνεύμα, αποτελεί το θάνατο του χθες, και το καινούριο αύριο, αναδεικνυόμενος σε σύμβολο της Νίκης!

Και εμείς οι νέοι και οι νέες, κληρονόμοι του μέλλοντος που έρχεται, αποφασίζουμε να σπάσουμε τα κίβδηλα καλούπια που εντέχνως κατασκεύασαν για να μας σκλαβώσουν και να δημιουργήσουν κλώνους τους. Θεωρώντας δικαίωμα μας να επιλέξουμε μόνοι μας τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε το αύριο, απορρίπτουμε την κενότητα και τη φθορά στην οποία μας μεγάλωσαν, μα που στο τέλος βγήκαμε αλώβητοι. Επιλέγουμε να είμαστε οι συνεχιστές της Μεγάλης Ιδέας. Ο λόγος που αγωνιζόμαστε για να διατηρήσουμε τη φλόγα άσβεστη, η γενεσιουργός αιτία κάθε επιλογής και κίνησης μας εκπορεύεται από αυτό το νέο πρότυπο ανθρώπου που δεν συζητάμε, δεν αναλύουμε, δεν ευαγγελιζόμαστε απλά, αλλά δημιουργούμε. Όσο αντιπαλεύουμε τη διαβρωμένη αξιών αυτή κοινωνία, κάθε υγιές κομμάτι της προσωπικότητας μας παραμένει ζωντανό και εξελίσσεται. Όσο απομακρυνόμαστε από την κουλτούρα του μαζανθρώπου και τα αστικά του πρότυπα, ανοίγεται ο δρόμος για τον ερχομό του Παραδοσιακού Ανθρώπου. Εντός των τειχών της παρακμής, θωρακισμένοι με την Πίστη και τη Θέληση, με λιγοστούς συντρόφους και αμέτρητους εχθρούς, προχωρούμε εμπρός υποτάσσοντας κάθε αδυναμία και μετριότητα. Γιατί ο Παραδοσιακός Άνθρωπος είναι στρατιώτης των Ιδεών του, ο Αγώνας είναι η ζωή του και η Νίκη ο προορισμός του. Κάθε του στιγμή φλέγεται από το πάθος του να γκρεμίσει ότι σάπιο και διεφθαρμένο καταδυναστεύει τη ζωή του, και την ψυχραιμία, την υπομονή και την μεθοδικότητα να οικοδομήσει ένα μέλλον φωτεινό, δίκαιο και αξιοκρατικό. 

Έτσι, η καθημερινότητα μας μέσα στα ερείπια του κόσμου τους γίνεται αναγκαστικά το αναπόφευκτο πέρασμα από την φθορά τους, στο νέο κόσμο που οραματιζόμαστε. Το ψέμα, η προδοσία,, η αχαριστία, το ξεπούλημα, η κοροϊδία αποτελούν αναμενόμενα χαρακτηριστικά των μικροαστών που αρέσκονται να θεωρούν τα ερείπια ως «Ιθάκη» τους. Εμείς, όμως, αφυπνισμένοι, παρατηρώντας όσους ωθούν τον Κόσμο σε αυτή τη φαυλότητα και σκοτεινιά, προετοιμαζόμαστε για τη στιγμή της επερχόμενης Νέμεσις τους. Όντας και εμείς, η «μαυροφορεμένη νεολαία», τα πρώτα δείγματα αυτού του Νέου Τύπου Ανθρώπου, σε όσους διερωτώνται, ακόμα, ποιος είναι ο αγώνας μας, ως απάντηση γυρνάμε και κοιτάμε τους Συναγωνιστές μας, αληθινούς Αγωνιστές και Επαναστάτες. Ο ίδιος μας ο εαυτός είναι το πρώτο και σημαντικότερο αποτέλεσμα του Αγώνα μας και ο «άνθρωπος» που αφήνουμε πίσω, με την παρέλευση του «παλιού» τους κόσμου. Με αυτό τον τρόπο απαντάμε στους καθεστωτικούς και στο «μικροαστό» που κατασκεύασαν, πως η αληθινή πολιτική και κοινωνική δράση δεν αναζητά την ισχύ της στην ποσότητα, αλλά αντλεί τη δύναμη της από την ποιότητα, μιας και αυτή είναι που θα θεμελιώσει το νέο αξιακό οικοδόμημα, το οποίο θα εξαπλωθεί στα εναπομείναντα υγιή στοιχεία των κοινωνιών. Όπως και η Φύση ορίζει, άλλωστε, υψηλότερα στέκουν οι καλύτεροι ψυχικά και πνευματικά. Οι καλύτεροι, όμως, όχι μεταξύ των πολλών, αλλά οι καλύτεροι μεταξύ των Αγωνιστών, που σφυρηλατήθηκαν στον πολύπλευρο Εθνικό Αγώνα, αυτοί που στήριξαν κάθε δράση τους στο Καθήκον, την Πίστη και την Τιμή.  Είμαστε εμείς, Ιδεολογικοί Στρατιώτες, που μαχόμαστε για την έλευση του Λυκαυγούς, που ήδη έχει ξεκινήσει, με την διάλυση του σκότους έως την οριστική Ανατολή του Ανίκητου Ήλιου!

Δημοφιλείς αναρτήσεις