Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Ευρωπαϊκή "Σοβιετική" Ένωση


Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό το τερατούργημα των υποχονδριακών κρατικοδίαιτων υπερφιλελεύθερων και σοσιαλ"η"στών, έχει καταστρέψει με την υιοθέτηση της παγκοσμιοποίησης και του ελεύθερου εμπορίου σχεδόν όλες τις ντόπιες παραδοσιακές βιομηχανίες της Ευρώπης. Την αλιεία, την γεωργία, την κτηνοτροφία. Αποβιομηχανοποίησε σχεδόν όλα τα κράτη της ευρωζώνης φτιάχνοντας Ευρωπαίους πολίτες-καταναλωτές. Μια ομοσπονδοποίηση 27 κρατών που τα πάντα αποφασίζονται στις Βρυξέλλες, ενός Σοβιετικού τύπου ομοσπονδίας πολλών εθνών των 500 εκατομμυρίων.


Η δημιουργία του Ευρώ πριν 10 χρόνια επέφερε βαριές φορολογίες, αύξηση τιμών, μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, ανεργία, λιγότερη κοινωνική πρόνοια και αύξηση της εγκληματικότητας. Ο μέσος όρος ανάπτυξης της Ευρωζώνης σε αυτά τα χρόνια είναι κατά πολύ μικρότερος του μέσου όρου ανάπτυξης των υπολοίπων χωρών της Ε.Ε. που δεν εντάχθηκαν.

Χώρες όπως η Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα κινδυνεύουν άμεσα με χρεωκοπία, αλλά και η Κύπρος με την ένταξη της στην Ευρωζώνη το 2008 ακολούθησε την ίδια πορεία.

Στη αντίπερα όχθη, η σχετική οικονομική σταθερότητα της Μεγάλης Βρετανίας βασίζεται σε αυτό το λόγο, κράτησε το δικό της νόμισμα και έχει απόλυτο έλεγχο στα επιτόκια και κατ’ επέκταση στην εθνική της κυριαρχία.

Η Συνθήκη της Λισσαβόνας ήταν η ταφόπλακα της ανεξαρτησίας των Ευρωπαϊκών κρατών και το ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου της εκάστοτε χώρας στο βωμό του κέρδους των διεθνή καπιταλ"η"στών και τοκογλύφων – αιώνιων εχθρών του δημοσίου συμφέροντος και του Έθνους-κράτους.

Η συνθήκη αυτή είχε γίνει για να επιβιώσει το ευρώ και την ίδια ώρα είχε αφαιρέσει από τις χώρες της Ευρωζώνης εθνική κυριαρχία για να δημιουργηθεί έτσι ένα Ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο.

Σε κανένα στάδιο δεν είχε διερευνηθεί η βιωσιμότητα του ευρώ, αντιθέτως οι Σοφοί των "Βρυξελλών" μη λαμβάνοντας υπόψη τους νόμους της λογικής θέσπισαν ένα νόμισμα με καταστροφικά αποτελέσματα για εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες.
Η εμπλοκή του ΔΝΤ στη διάσωση των χωρών της Ευρωζώνης ήταν ακόμη μία κακή αξιολόγηση εκ μέρους των ηγετών της Ευρώπης. Ένα ίδρυμα με άκρως υπερφιλελεύθερη ιδεολογία και με επιζήμιες συνέπειες για τα κράτη που ζητούν στήριξη. Ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών δημόσιων εταιριών, διάλυση του κρατικού μηχανισμού, μείωση μισθών και συντάξεων και αποδόμηση όλων των προστατευτικών αναχωμάτων του κράτους πρόνοιας. Οι πολίτες είναι πάντοτε τα πρώτα θύματα του ΔΝΤ, όπως στη Αργεντινή και την Ελλάδα. Οι πρακτικές του ΔΝΤ οδηγούν πάντοτε στη αύξηση των χρεών και στην ύφεση που μπορεί να διαρκέσει μέχρι τουλάχιστον και 2 δεκαετίες.

Η πρόταση που φαίνεται να παίζει είναι μία συλλογική αποχώρηση μίας ομάδας χωρών της ευρωζώνης που υποφέρουν από το ευρώ. Η πιθανή υποτίμηση του νέου Εθνικού νομίσματος θα δημιουργήσει ανάπτυξη, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, θα τονώσει τις βιομηχανίες, το διεθνές εμπόριο και τις εξαγωγές. Σε καμία περίπτωση δεν θα δημιουργήσει πληθωριστικές πιέσεις.

Αντιθέτως, η επιμονή στην ομοσπονδοποίηση της Ευρωζώνης είναι πλήρως απολυταρχική και ουτοπική. Η κατά σειρά προσπάθειες διάσωσης των χωρών της Ευρωζώνης είναι αναποτελεσματικές και χωρίς τέλος αφού το πρόβλημα έγκειται στο ίδιο λόγο ,το κοινό νόμισμα.

Μάριος Βασιλείου

Δημοφιλείς αναρτήσεις