Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Πολιτικά γραφεία Πάφου, 31/8/12

Κάρυος, Παπακυριάκου, Πίττας, Σαμάρας. 

Η φλόγα του αγώνα των τεσσάρων του αχυρώνα Λιοπετρίου μένει ισχυρότατος φάρος στο δικό μας αγώνα. Ο ίδιος ο Αρχηγός Διγενής είχε πει πως δε γνωρίζει να πει ποιος ήταν γενναιότερος γιατί όλοι συναγωνίστηκαν ποιος θα θυσιαστεί γενναιότερα.

Η μάχη τους αποδεικνύει πως με τη δύναμη της Πίστης, οι λίγοι μπορούν να αντιμετωπίσουν τους πολλούς και πάνοπλους. Πως η αλληλεγγύη των συναγωνιστών και ο κοινός αγώνας είναι το ίδιο ιεροί όπως η Ελευθερία για την οποία αγωνίζονταν. 


Οι τέσσερις αγωνιστές χάθηκαν στην προσπάθεια τους να ενισχύσουν το μάχιμο της Οργάνωσης στην περιοχή, και μετά απο προδοσία. Ακόμα ένα δίδαγμα απο τη θυσία τους για το δικό μας αγώνα, πως δηλαδή ο αγώνας δεν είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά δύσβατος και γεμάτος στενοχωρειες, που ωστόσο δε πρέπει να μας μετακινουν απ' το καθήκον.

Αξιοσημείωτο είναι πως και οι τέσσερις θυσιασθέντες ανέπτυξαν έντονη πατριωτική και θρησκευτική δράση και προ της Εποποιίας του '55-'59. Τα ιδανικά με τα οποία μεγάλωσαν και για τα οποία αγωνίστηκαν τελικώς με τη συμμετοχή τους στην ΕΟΚΑ ήταν και ο λόγος της αγνότατης θυσίας του που με τόση τόλμη επιδίωξαν. 


'Ετσι να έχουμε πάντοτε Πίστι πως και οι δικοί μας αγώνες θα φέρουν κάποια μέρα έστω λίγη από την αίγλη του Αγώνα τους, χωρίς βέβαια να υποβαθμίζουμε τη θυσία τους και χωρίς να υψώνουμε στο βαθμό της, τις δικές μας προσπάθειες. Τα κοινά ιδανικά που έχουμε με την ΕΟΚΑ και την αλησμόνητη εποχή της, ας είναι ο λόγος να συνεχίσουμε.
 
Ζήτω το Έθνος! Ζήτω η Νίκη!

Δημοφιλείς αναρτήσεις