Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

εφ. ΣΗΜΕΡΙΝΗ: "Δεν τους είπε με το όνομά τους"


Το πιο κάτω άρθρο είναι απάντηση του Μ. Δημητρίου της εφημερίδας "Σημερινής" προς τον αρθρογράφο της αριστερής φυλλάδας "Γνώμης", σε μια αντιπαράθεση που ξεκίνησε μεταξύ τους εις ότι αφορά το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.):


Επανέρχομαι στο κείμενο με τίτλο «Ποιοι, πώς δίνουν άλλοθι στον φασισμό», που ο σχολιογράφος της εφημερίδας του ΑΚΕΛ «Γνώμη», Χρίστος Χρίστου, έγραψε, στην έκδοση (13.7.2012) της περασμένης Πέμπτης:
«Ο γνωστός αντισταλινικός συντάκτης της εφημερίδας ''Σημερινή'' Μάριος Δημητρίου κοπτόταν προ μερικών εβδομάδων (απαντώντας σε αρθρογράφο της ''Γνώμης''), ότι έχει εξασκήσει κριτική στο ΕΛΑΜ
και στο ΚΕΑ με μια σειρά συγκεκριμένων άρθρων του (2.6.2012). Φυσικά ποτέ του δεν είπε τις δύο αυτές οργανώσεις με τ’ όνομά τους: ότι είναι ακροδεξιές και φασιστικές. Αλλά και πριν ''αλέκτωρ λαλήσει'', στις 8 του Ιούλη σε άρθρο του στην καθημερινή του στήλη ''Εξ Αφορμής'', εκθειάζει ''την ανθρωπιστική πρωτοβουλία του ΕΛΑΜ να δημιουργήσει “φορέα κοινωνικής αλληλεγγύης” και να βοηθά έμπρακτα άπορες οικογένειες συμπατριωτών μας''. 


Θεωρεί μάλιστα ότι ''η πρωτοβουλία του ΕΛΑΜ αποτελεί χειροπιαστή, φιλολαϊκή δράση των αποκαλούμενων από την κυβέρνηση Χριστόφια, από το ΑΚΕΛ και από άλλα κόμματα, ''φασιστών'' και ''ναζιστών'' και καλεί τους κοινοβουλευτικούς μας άντρες και γυναίκες να μη δαιμονοποιούν με τόση ευκολία και άνεση τους ''φασίστες'' και τους ''ναζιστές'' του εθνικιστικού κινήματος!
»Ζήτω το ΕΛΑΜ, λοιπόν, κύριε Δημητρίου! Και μετά είχες παράπονο που ο Κ. Βαρωσιώτης (της ''Γνώμης''), είπε πως εκεί (στη ''Σημερινή'') δεν επικρίνετε και δεν στηλιτεύετε την κυπριακή ακροδεξιά. Εδώ την εκθειάζετε κιόλας. Και εις ανώτερα!».
Με το σχόλιο του Χρίστου ασχολήθηκα χθες (14.7.2012), κυρίως τονίζοντας ότι «δεν δίνω άλλοθι στον φασισμό», ούτε «εκθειάζω την κυπριακή ακροδεξιά», με το να επισημαίνω μια καλή δράση του ΕΛΑΜ - με την ιδεολογία του οποίου διαφωνώ.
Του υπενθύμισα τα θετικά σχόλια που οι γυναίκες μονογονιοί εκφώνησαν δημόσια, από μεγαφώνου, στις 6 Ιουλίου 2012 έξω από τη Βουλή, για την έμπρακτη βοήθεια που έτυχαν από το ΕΛΑΜ. Του υπενθύμισα περαιτέρω ότι κάλεσα τους εκλεγμένους βουλευτές να αναλύσουν και να σκεφτούν την απαξίωσή τους από πολλούς πολίτες, αλλά και την επιρροή και την αποδοχή που οι αποκαλούμενοι, κυρίως από το ΑΚΕΛ, «φασίστες» και «ναζιστές» αρχίζουν να έχουν μέσα στο λαό.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα παράμετρος του κειμένου του Χρίστου Χρίστου, είναι η χαρακτηριστική δογματική σκέψη του «στρατευμένου» ανθρώπου σε μια ολοκληρωτική ιδεολογία.
Αυτή εκφράζεται ιδιαίτερα με την αναφορά του ότι «ο Μάριος Δημητρίου κοπτόταν προ μερικών εβδομάδων (απαντώντας σε αρθρογράφο της ''Γνώμης''), ότι έχει εξασκήσει κριτική στο ΕΛΑΜ και στο ΚΕΑ με μια σειρά συγκεκριμένων άρθρων του (2.6.2012). Φυσικά ποτέ του δεν είπε τις δύο αυτές οργανώσεις με τ’ όνομά τους: ότι είναι ακροδεξιές και φασιστικές».
Για τον Χρ. Χρίστου δεν έχει καμιά σημασία το ότι άσκησα κριτική στις δύο αυτές οργανώσεις που το κόμμα του αντιμετωπίζει ως θανάσιμους αντιπάλους. Γι’ αυτόν, σημασία έχει το ότι «δεν είπα τις δύο αυτές οργανώσεις με τ’ όνομά τους: ότι είναι ακροδεξιές και φασιστικές».
Και σύμφωνα με την περίεργη(;) συλλογιστική του, το ότι δεν συνόδευσα την κριτική μου προς το ΕΛΑΜ και το ΚΕΑ με τους χαρακτηρισμούς που εκείνος και το κόμμα του χρησιμοποιούν, ακυρώνει την κριτική μου και με καθιστά ένοχο του τεράστιου εγκλήματος ότι… δίνω άλλοθι στον φασισμό!
Aυτός που σκέφτεται με δογματικό τρόπο, αποκλείει κάθε άποψη ή πεποίθηση διαφορετική ή αποκλίνουσα από τη δική του και φυλακίζει τον εαυτό του μέσα στα κλισέ, τα συνθήματα, τα σύμβολα και τα μυθολογικά στερεότυπα που έφτιαξε για τον κόσμο.
Για το δογματικό άτομο της αριστεράς στην Κύπρο, το ΕΛΑΜ και το ΚΕΑ είναι οργανώσεις «ακροδεξιές και φασιστικές», κάτι σαν εγκληματικές συμμορίες που αντιπροσωπεύουν το απόλυτο κακό και που η κοινωνία «πρέπει» να συντρίψει.
Όμως πρόκειται για νόμιμες πολιτικές ομάδες· ναι, με έναν συχνά βίαιο πολιτικό λόγο - όσο βίαιος είναι συχνά ο πολιτικός λόγος του κυβερνώντος κόμματος και των δημοσιογράφων του.

Η δημοκρατία μπορεί να αντέξει τη φραστική βία και των δύο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις