Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Δημήτρης Στρατής



Ο Δημήτρης Στρατής γεννήθηκε στο Κάρμι τον Οκτώβρη του 1927. Καλοσυνάτος, ήρεμος και φειδωλός στις κουβέντες του. Πάλευε καθημερινά για να συντηρήσει την οικογένειά του, τη σύζυγό του Καλομοίρα και τις δυο του κόρες Κάλια και Σωτηρούλα, διατηρώντας ένα μικρό συνοικιακό καφενείο στην Κερύνεια.

Κατά την τουρκική εισβολή στις 20 του Ιούλη, για να σωθούν από τους βομβαρδισμούς, μαζί με την οικογένειά του και πολλούς ακόμη Κερυνειώτες, πήγαν στο Μπέλλαπαϊς.


Στο Μπέλλαπαϊς τους εγκλώβισαν οι Τούρκοι. Άφησαν πίσω τα γυναικόπαιδα και πήραν τους άντρες στις τουρκικές φυλακές στα Άδανα και Αντιγιαμάν. Μαζί τους και ο Δημήτρης Στρατής ο οποίος πέρασε και αυτός όλες τις άσχημες και μαρτυρικές στιγμές που διαδραματίστηκαν μέσα στις φυλακές.

Αρχικά τους κούρεψαν, τους πήραν τα δαχτυλικά αποτυπώματα και λοιπά στοιχεία, τους φωτογράφισαν με ένα αριθμό στο στήθος και τους χώρισαν σε ομάδες είκοσι ατόμων για να τους μεταφέρουν με τις κλούβες στα ανακριτήρια της στρατονομίας. Εκεί τους χώρισαν σε κελιά 3-4 ατόμων κοντά στα δωμάτια ανακρίσεων, όπου λειτουργούσαν ταυτόχρονα 2-3 ανακριτήρια.

Μόλις φώναξαν το Δημήτρη Στρατή για ανάκριση, σηκώθηκε από το πάτωμα όπου τους κρατούσαν όλους και τον οδήγησαν σε ένα από τα ανακριτήρια.

Συγκρατούμενοί του, άκουσαν που φώναζε έξαλλος ο ανακριτής προς το Δημήτρη: ''Μη μας κοροϊδεύεις!! Δεν ξέρεις τι ήταν η ΕΟΚΑ Β΄;'', και μετά ακούστηκαν και άλλες φωνές και ξυλοδαρμοί.

Μόλις τελείωσε η ανάκριση όλων των κρατούμενων της ομάδας του Δημήτρη τους συγκέντρωσαν όλους στην είσοδο του κτιρίου όπου τους κρατούσαν αλλά ο Δημήτρης Στρατής δεν ήταν μαζί τους. Τον έφεραν μετά από λίγο μόνο του, γυμνό από τη μέση και πάνω, να σφίγγει το πουκάμισό του στο χέρι του και η όλη του κατάσταση έδειχνε πως πέρασε πολύ δύσκολα κατά την ανάκριση. Λίγο αργότερα και ενώ ήταν όλοι έξω μαζεμένοι, ένας τούρκος λοχαγός αφού συνομίλησε με έναν αξιωματικό κοίταξε με άγριο βλέμμα το Δημήτρη, τον πλησίασε και έσβησε το τσιγάρο του στο στήθος του.

Κατόπιν, οι υπόλοιποι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στις φυλακές των Αδάνων και κράτησαν το Δημήτρη Στρατή τρεις ακόμη μέρες για ανάκριση. Την τρίτη μέρα τον μετέφεραν και αυτόν στις φυλακές. Ήταν φοβερά εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος. Τον έβαλαν στο κελί μαζί με κάποιους άλλους και του είπαν πως δε θα τον χτυπήσουν άλλο. Διηγήθηκε στους υπόλοιπους ότι τον χτυπούσαν συνέχεια από τη μέση και κάτω και τον ρωτούσαν για την ΕΟΚΑ Β' και τον κρατούσαν σε ένα βρώμικο και γεμάτο ακαθαρσίες αποχωρητήριο. Τα πόδια του είχαν μελανιάσει και ένιωθε φριχτούς πόνους στα σημεία που τον είχαν χτυπήσει. Οι συγκρατούμενοί του, του έβγαλαν το παντελόνι για να δούνε σε τι κατάσταση ήταν από τα χτυπήματα και αυτό που αντίκρισαν ήταν απερίγραπτο. Από τη μέση μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών ήταν μελανιασμένος παντού χωρίς ίχνος δέρματος να φαίνεται στο φυσιολογικό του χρώμα.

Μετά από λίγες μέρες τους μετέφεραν στις φυλακές του Αντιγιαμάν. Εκεί οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Οι αιχμάλωτοι μετέφεραν το φαγητό και τους συνόδευαν τούρκοι στρατιώτες. Στη διαδρομή αυτή οι στρατιώτες χτυπούσαν τους αιχμάλωτους μαζί με τους οποίους ήταν και ο Δημήτρης Στρατής. 

Όταν συμφωνήθηκε και εφαρμόστηκε η ανταλλαγή αιχμαλώτων απελευθέρωσαν πολλούς μαζί με τον Δημήτρη. Τον μετέφεραν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες ώρες μετά.

Δημοφιλείς αναρτήσεις