Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Ιστορίες ηρωισμού - Τρεις συναγωνιστές του Νίκου Σαμψών μιλούν στη «Μ»

Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσει κάποιος το Νίκο Σαμψών, είναι μέσα από τις αφηγήσεις των φίλων και των συναγωνιστών του. Τρεις συναγωνιστές, ο Νεοπτόλεμος Λεφτής, ο Παντελάκης Σουγλίδης και ο Ντίνος Κουπεπίδης μιλούν σήμερα στη «Μ» για τον άνθρωπο και τον αγωνιστή Νίκο Σαμψών. Η περηφάνια καθώς μιλούν για τα όσα πέρασαν στο πλευρό του Νίκου Σαμψών, ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, ενώ η τρεμάμενη φωνή τους φανέρωνε την βαθιά συγκίνησή τους. 

Νεοπτόλεμος Λεφτής:
«Ο Νίκος αρχικά ήταν μέλος της ΕΟΚΑ της Επαρχίας Αμμόχωστου αλλά μετά ήρθε στην Λευκωσία όπου έπιασε δουλειά στον Φιλελεύθερο ως φωτορεπόρτερ. Στην Λευκωσία εντάχθηκε στο Εκτελεστικό μαζί με μένα, τον Ιωνά Νικολάου, τον Κυριάκο Κολοκάση, τον Σπύρο Κυριάκου και τον Πραξιτέλη Βογαζιανό. Στην ομάδα μας είχαμε και γυναίκες, την Ελένη Χριστοφορίδου, την Βερονίκη και την Αυγούλα Καρύδα, οι οποίες κυρίως μετέφεραν τα όπλα. Είναι πολλά αυτά που θυμάμαι σχετικά με την δράση μας αλλά θα σας πως για την υπόθεση στην Οδό Λήδρας, την γνωστή υπόθεση εκτέλεσης των ανθρωποκυνηγών, οι οποίοιείχαν έρθει στην Κύπρο για να συλλάβουν τον Γρίβα και να καταστείλουν την δράση της ΕΟΚΑ. Είχαν μάλιστα φοβερή φήμη λόγω των επιτυχιών τους σε όλες τις άλλες χώρες που είχαν σταλεί να καταστείλουν εξεγέρσεις εναντίον των Άγγλων. Εγώ τότε, με την ίδρυση της ΕΟΚΑ άνοιξα μαζί με τον μακαρίτη τον Μάρκο Δράκο το γραφείο ταξί «Παρθενών». Ένα πρωί ήρθε ο Νίκος και μου είπε χαρακτηριστικά -εμείς γνωρίζαμε για την κάθοδο των ανθρωποκυνηγών- ότι τρεις Εγγλέζοι γυρίζουν στην Λευκωσία και λένε ότι θα συλλάβουν τον Αρχηγό, τον Διγενή. Τον ρώτησα ποιος του έδωσε αυτή την πληροφορία και μου είπε ο Βάσος Κυριλλής. Μπήκαμε αμέσως στο ταξί και πήγαμε και πήραμε μαζί μας τον Άθω Πετρίδη και τον Άντη Τσεριώτη και όπλα από τον Στέλιο Πιτσιλίδη και κατευθυνθήκαμε προς την παλιά Λευκωσία. Αφού περάσαμε με το αυτοκίνητο από την Οδό Λήδρας όπου και εντοπίσαμε τους Εγγλέζους, κατευθυνθήκαμε προς την εκκλησία της Φανερωμένης, όπου και στάθμευσα το αυτοκίνητο. Τους είπα να πάνε και ότι θα τους περίμενα εκεί. Μετά από μισή ώρα περίπου ήρθε ο Νίκος. Μόλις τον είδα τον ρώτησα που είναι ο Άντης και Άθως. Μου είπε ότι ο Άντης πρέπει να τραυματίστηκε και τον κουβαλά ο Άθως. Μετά από λίγα λεπτά ήρθαν και οι δύο. Θυμάμαι ότι την ώρα που ξεκίνησα το αυτοκίνητο πετάχτηκε μπροστά μας ένα ταξί που θα μας έκλεινε τον δρόμο εμποδίζοντας την διαφυγή μας. Αμέσως άρπαξα το πιστόλι από τα χέρια του Νίκου και το πρόταξα προς τον οδηγό φωνάζοντάς του να μην τολμήσει να προχωρήσει. Ο άνθρωπος έμεινε κόκαλο. Αμέσως ξεκινήσαμε για τον Πιτσιλίδη που ήταν απέναντι από το Αρχηγείο της Αστυνομίας. Μόλις φτάσαμε εκεί και αφήσαμε τα όπλα άρχισε το κέρφιου.

 
Ο Νίκος ήταν πάντα πρόθυμος και τολμηρός να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αποστολή όσο επικίνδυνη και εάν ήταν. Ο Νίκος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να φέρει εις πέρας οποιαδήποτε αποστολή. Ειδικά στο εκτελεστικό δεν υπήρξε ανώτερός του. 

Μέχρι την στιγμή που καταζητηθήκαμε και οι δύο από τους Άγγλους, ο Νίκος ήταν πάντα μαζί μου. Και επειδή εγώ ήμουν πιο μεγάλος σε ηλικία τον πρόσεχα και τον είχα σαν παιδί μου. Μετά φύγαμε για την Ζώδια και την Κάτω Ζώδια.

Όταν ήρθε η πληροφορία ότι ο άγγλος κυβερνήτης Σερ Χιού Φουτ συνήθιζε να πηγαίνει βόλτα με το άλογό του στο Στρόβολο, κοντά στην Κληματαριά, δόθηκε εντολή σε μένα και στον Νίκο να επιστρέψουμε Λευκωσία για να τον εκτελέσουμε. Δυστυχώς ο Νίκος δεν πρόλαβε να επιστρέψει στη Λευκωσία γιατί τον συνέλαβαν στο Δάλι. Ήταν φανερό ότι κάποιος τον πρόδωσε. Μετά από τη σύλληψή του υπέστη από τους Άγγλους φρικτά βασανιστήρια.»

 
Παντελάκης Σουγλίδης:
«Η μνήμη του Νίκου θα είναι αιώνια, διότι άνθρωποι, ήρωες, λεβέντες σαν εκείνον δεν υπάρχουν πουθενά.

Με το Νίκο, τον Άτρωτο, ζήσαμε πάρα πολλά μαζί, αλλά κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι μία επιχείρηση κατά την τουρκανταρσία του 1963, που συμμετείχαμε όλοι οι λόχοι, πέντε στον αριθμό. Ο λόχος του οποίου ηγούμουν εγώ ήταν στην πρώτη γραμμή, ενώ οι υπόλοιποι ανέμεναν οδηγίες για να προχωρήσουν προς την Μανσούρα στα Κόκκινα. Όταν οι Τούρκοι άρχισαν να μας πυροβολούν, πήρα το αρχηγείο για οδηγίες και ο στρατηγός Καρούζος με τον Αείμνηστο Λάσκαρη μου έδωσαν οδηγίες να μην ανταποκριθούμε. Δηλαδή να μην απαντήσουμε στους σφοδρούς πυροβολισμούς των Τούρκων. Εγώ τότε είπα στον στρατηγό Καρούζο ότι οδηγίες παίρνω μόνο από τον αρχηγό μου Νίκο Σαμψών, και όταν μου έδωσε τον Νίκο στον ασύρματο αυτός μου είπε: δώστους να καταλάβουν. Αυτό είναι κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ. Το θάρρος και η δύναμη του Νίκου Σαμψών ήταν μοναδική. Βεβαίως μετά από τις οδηγίες που μου έδωσε αρχίσαμε να βάλλουμε εις απάντηση των Τούρκων μέχρι που σταμάτησαν».

 
Όπως εξήγησε στη «Μ» ο Παντελάκης Σουγλίδης, στον Νίκο «κόλλησαν» το παρατσούκλι ΑΤΡΩΤΟΣ επειδή έφτασε πολλές φορές κατά την διάρκεια του Αγώνα κοντά στο θάνατο, αλλά οι σφαίρες ποτέ δεν τον έπληξαν. Όπως μας είπε, τόσο κατά την μάχη του Νοσοκομείου όσο και σε τρεις άλλες περιπτώσεις τα ρούχα του Νίκου μετά από τις ανταλλαγές πυροβολισμών με τους Άγγλους ήταν σε δύο-τρία σημεία τρύπια από σφαίρες! Όλοι τους όταν τα έβλεπαν έμεναν με το στόμα ανοικτό. Πώς ήταν δυνατό να περάσουν οι σφαίρες από τα ρούχα αλλά ποτέ να μην πλήξουν το σώμα του!

Ντίνος Κουπεπίδης:
Ο Ντίνος Κουπεπίδης έτυχε το 1960 να πιάσει δουλειά στην εφημερίδα «Η ΜΑΧΗ», εκεί γνώρισε τον Νίκο Σαμψών και από τότε μέχρι και την τελευταία στιγμή ήταν στο πλευρό του. Ξεκινώντας να μιλά για τον Νικόλαο, όπως τον αποκαλεί, τα μάτια του βουρκώνουν και η φωνή του αρχίσει να τρεμοπαίζει. «Έχω περάσει τόσα πολλά δίπλα στο Νικόλαο που δεν τα χωράει ο νους του ανθρώπου. Εάν αρχίσω να μιλώ για όλα αυτά θα χρειαστούν πολλές εφημερίδες για να χωρέσουν. 

Ο Νικόλαος ήταν ο νεοέλληνας Κολοκοτρώνης της Κύπρου. Είχε μία ψυχή τόσο δυνατή που τίποτα και καμία δύναμη δεν μπορούσε να τη διαπεράσει. Και μία καρδία, που εάν όλοι στην Κύπρο σμίξουμε σήμερα τις καρδίες μας, δεν υπάρχει περίπτωση να τη φτάσουμε. Τόση παλικαριά είχε πάνω του. Ποτέ δε φοβήθηκε τίποτα. Ούτε τον ίδιο το θάνατο δε φοβήθηκε. Δε δείλιασε ποτέ. Δεν τα έβαλε ποτέ κάτω. Ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. 

 
Αυτοί που τον κατηγορούσαν ήταν αυτοί που δεν τον γνώριζαν. Άμα τον γνώριζες σε κέρδιζε αμέσως και δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον θαυμάσεις για τον χαρακτήρα του, τη μεγάλη του καρδία, τη δύναμη της ψυχής του, το θάρρος και την ανδρεία του. 

Θυμάμαι όταν είμαστε στην Ομορφίτα, το 1963, ο Νίκος και καμιά τριανταριά αμούστακα παιδιά, ήρθε ο Γιωρκάτζης να μας προειδοποιήσει ότι έρχεται προς το μέρος μας η ΤΟΥΡΔΥΚ και πρέπει να φύγουμε. Η απάντηση του Νικόλαου ήταν: «Θέλω μόνο σφαίρες, δεν θέλω τίποτα άλλο». Κάτσαμε τότε ακόμα δύο μέρες στην Ομορφίτα. Μαζέψαμε τα γυναικόπαιδα και τους φυγαδέψαμε … Σώσαμε εκατοντάδες αθώες ψυχές.

Θυμάμαι επίσης ότι σε μία επίθεση, σε στιγμή πέρασα μπροστά του. Γύρισε τότε και μου είπε: «πρώτος εγώ είμαι, εσάς σας έφερα για σας πάρω πίσω». Πολλές φορές μου έλεγε ουδείς δειλός εδοξάσθει. 

Είχαμε περάσει παρά πολλά μαζί και καλά και κακά και άσχημα και τραγικά και επικίνδυνα. 

 
Δε θα ξεχάσω ποτέ την μοναδική ίσως φορά που τον είδα να δακρύζει και να είναι ράκος. Ήταν μία νύχτα όταν μου τηλεφώνησε πολύ ταραγμένος και μου είπε να πάω αμέσως σπίτι του. Τότε έμενε στην οδό Δελφών. Όταν έφτασα βρήκα όλη την οικογένεια με σκυμμένο το κεφάλι. Ο Νίκος μου είπαν είναι στην κουζίνα. Καθόταν σε μία καρέκλα και κρατούσε το κεφάλι του. Τον ρώτησα τι έγινε. Τα μάτια του ήταν ολοκόκκινα και φουσκωμένα. Γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε ότι απόψε δολοφόνησαν τον Κικέρωνα. Ο Κικέρων ήταν ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης. Τον Γιωρκάτζη τον εκτιμούσε πάρα πολύ και ο θάνατός του, του στοίχισε. 

Οφείλω όμως να πω ότι και ο Πόλυς ήταν ένας πολύ χαρισματικός άνθρωπος. Είχε το πιο διαπεραστικό βλέμμα που αντίκρισα ποτέ σε άνθρωπο και ένα αγγελικό χαμόγελο που σε σκλάβωνε αμέσως. Σου μιλούσε και νόμιζες ότι άκουγες μουσική. 

Εμείς που γνωρίσαμε και ζήσαμε αυτούς τους ανθρώπους από κοντά καταλαβαίνουμε το πόσο σήμερα η Κύπρος έχει ανάγκη από έναν Άτρωτο και έναν Κικέρωνα. Που δε θα κάθονται στα γραφεία και να δίνουν διαταγές αλλά θα βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή του οποιουδήποτε αγώνα και θα πολεμούν για το καλό της Κύπρου και όχι το δικό τους. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.»


Δημοφιλείς αναρτήσεις