Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

29 Μαΐου 1453, μια τραγική μα και ταυτόχρονα δοξασμένη μέρα, που σαν πλησιάζει κάθε χρόνο δεν μπορεί ν’αφήσει αδιάφορη τη σκέψη και την καρδιά του κάθε Έλληνα.
 Θα ήταν πιστεύω χρήσιμο και διδακτικό να επισημάνουμε κάποια σημαντικά γεγονότα που προηγήθηκαν της Αλώσεως και που στάθηκαν τελικά καταλυτικά για την ύπαρξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το 1448 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η’ πεθαίνει και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που ήταν τότε αφέντης στο Δεσποτάτο του Μυστρά, τον διαδέχεται  στο θρόνο στις αρχές του έτους.
Γνωρίζει πολύ καλά ότι αναλαμβάνει δύσκολο έργο, ήδη το Βυζαντινό κράτος αποτελεί σκιά του παλιού του εαυτού. Έχει συρρικνωθεί σε μεγάλο βαθμό και στην ουσία αποτελείται μόνο από την Κωνσταντινούπολη με τα περίχωρα της, μερικά αιγαιοπελαγίτικα νησιά και από το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Στο εσωτερικό μέτωπο οι διαλυτικές δυνάμεις σπέρνουν την διχόνοια και καλλιεργούν την ηττοπάθεια, που δυστυχώς κυρίαρχη πλέον στη μαζική συμπεριφορά, εξαφανίζει το ψυχικό σθένος και την ενότητα που χρειάζεται ο λαός για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την επερχόμενη απειλή.
Το θρησκευτικό ζήτημα παραμένει άλυτο και οι προσπάθειες του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου να το επιλύσει καταλήγουν στο κενό, απομακρύνοντας έτσι το ενδεχόμενο για στήριξη από την καθολική Ευρώπη. Επικεφαλής σ’ αυτήν την κίνηση εναντίον των σχεδίων του Παλαιολόγου ήταν μετέπειτα Πατριάρχης Γεννάδιος.
Το 1452 η Πελοπόννησος μετά από την επιδρομή των Τούρκων αποκόπτεται και έτσι οι ενισχύσεις που περίμενε ο Βασιλιάς από τους αδελφούς του Θωμά και Δημήτριο Παλαιολόγο δεν θα φτάσουν ποτέ. Μόνο από τη Βενετία θα σταλεί στην Κωνσταντινούπολη μια μικρή βοήθεια αποτελούμενη από 5 γαλέρες και 700 Γενουάτες εθελοντές υπό την αρχηγία του Ιωάννη Ιουστινιάνη.
  Στης 6 Απριλίου 1453 η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει. 180.000 και πλέον Τούρκοι στρατιώτες αναπτύσσονται σε επιθετική διάταξη έξω από τα τείχη της Βασιλεύουσας. Ο Μωάμεθ ο Β’ με την επίλεκτη φρουρά του – 12000 γενίτσαρους – θα εγκαταστήσει το αρχηγείο του απέναντι από την πύλη του Ρωμανού, εκεί δηλαδή που σχεδιάζει να ασκήσει και την μεγαλύτερη πίεση. Μια εβδομάδα μετά καταπλέει στην περιοχή και ο Οθωμανικός στόλος, συνολικά 420 πλοία παίρνουν εντολή να επιβάλουν ναυτικό αποκλεισμό στους πολιορκημένος.
Απέναντι σ’ αυτή την τεράστια στρατιωτική μηχανή θα βρεθούν από μια πολιτεία με πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων μόνο μερικές χιλιάδες άνδρες για να την υπερασπισθούν. Οι υπόλοιποι θα δειλιάσουν και θα κρυφτούν στα υπόγεια για να σώσουν το τομάρι τους, ενώ ορισμένοι άλλοι πιο “’έξυπνοι” και “λογικοί” θα περιμένουν έτοιμοι να προσκυνήσουν το νέο τους αφέντη.
Η ώρα της αναμέτρησης πλησιάζει. Ο Σουλτάνος στέλνει μήνυμα στον Κωνσταντίνο να του παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα να χαρίσει σε όλους την ζωή. Για τον Παλαιολόγο όμως δεν υπάρχουν τέτοια διλήμματα. Αφού δεν μπορεί να βασιλεύει με ΤΙΜΗ, θα πεθάνει με ΤΙΜΗ.
Η απάντηση έρχεται από τα βάθη των αιώνων «... Το να σου παραδώσω την Πόλη δεν είναι ούτε στο χέρι το δικό μου, ούτε σε κανενός άλλου απ’ τους κάτοικους της. Όλοι εδώ με τη θέληση μας συμφωνήσαμε να πεθάνουμε και να μη λυπηθούμε τη ζωή μας.»
 Το σύνθημα δίνεται και η μάχη αρχίζει. Η πολιορκία και οι αλλεπάλληλες επιθέσεις από τις ορδές των βαρβάρων θα κρατήσουν σχεδόν δύο μήνες. Στην αρχή οι υπερασπιστές σημειώνουν μερικές επιτυχίες και ο εχθρός αναγκάζεται να πληρώσει βαρύ φόρο αίματος, είναι όμως ανθρωπίνως αδύνατο να αντέξουν περισσότερο.
 Στις 28 Μαΐου οι Έλληνες συνειδητοποιούσαν ότι η ύστατη στιγμή πλησιάζει. Το ίδιο βράδυ μια συγκινητική λαμπρή λειτουργία τελέστηκε στο ναό της Αγίας Σοφίας, όπου παρευρέθηκε πλήθος κόσμου για να συμμετέχει στις ψαλμωδίες και τις δεήσεις υπέρ της σωτηρίας της Πόλης τους. Η επόμενη μέρα ήταν και η τελευταία.
Τρίτη 29 Μαΐου 1453. Τα 12 τεράστια πυροβόλα του Μωάμεθ τεχνολογικά θαύματα της εποχής κατασκευασμένα από τον περίφημο Ούγγρο τεχνίτη Ουρβανό, ανοίγουν πληγές πάνω στα παλαιά επιβλητικά τείχη της Βασιλεύουσα σηματοδοτώντας την έναρξη της τελικής επίθεσης
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ελλήνων πέφτει στη φωτιά και πολεμά λυσσαλέα δίνοντας το παράδειγμα εκεί στην Πύλη του Ρωμανού . Μέσα στον ορυμαγδό της μάχης χάνεται και μαζί του χάνεται και η Πόλη των Πόλεων , η Κωνσταντινούπολη μετά από 1129 χρόνια, αφού άντεξε 20 πολιορκίες και δύο αλώσεις.
Η καταστροφή της Κωνσταντινούπολης σήμαινε και το οριστικό τέλος ενός από τα σπουδαιότερα πολιτιστικά κέντρα της μεσαιωνικής Ευρώπης. Δεν σήμαινε όμως σε καμιά περίπτωση και το τέλος του Ελληνισμού. Η θυσία των τελευταίων υπερασπιστών της, ήταν το ιστορικό σημάδι που κράτησε άσβεστη την ελπίδα για αναγέννηση του έθνους.
Τετρακόσια χρόνια σκοταδισμού θα περάσουν μέχρι να βρεθούν ξανά οι εκλεκτοί της μοίρας, για να ξεσηκώσουν το γένος και να τα βάλουν με την Οθωμανική αυτοκρατορία, οδηγώντας μέσα από τον αγώνα τους στην δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.
Σαν δίδαγμα λοιπόν θα κρατούσα το εξής: Ευτυχώς που ο Παλαιολόγος δεν άσκησε «Ρεαλιστική Πολιτική» παραδίδοντας αμαχητί την Πόλη στον Μωάμεθ
Βγείτε από τα υπόγεια και ανεβείτε στα τείχη
 
Όσοι σήμερα στην ημικατεχόμενη πατρίδα μας νιώθουν πραγματικά ντροπιασμένοι από την πολιτική του ενδοτισμού και της υποχωρητικότητας που ακολουθεί η ξενόδουλη ηγεσία μας και κουράστηκαν να  σκύβουν το κεφάλι στους νεο-σουλτάνους  της Άγκυρας, ας πάρουν την απόφαση και ας αντισταθούν στην νέα τουρκοκρατία που έρχεται  μέσα από τις συμπληγάδες της διπλωματικής οδού και ακούει στο όνομα Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
Εμείς οι Ελαμίτες πήραμε την απόφαση μας, Οι νεο-γενίτσαροι θα μας βρουν κατάφρακτους στα τείχη έτοιμους να εκτελέσουμε το καθήκον μας απέναντι στην Φυλή και την Ιστορία μας.
Αν αυτό σας εκφράζει αφήστε τα υπόγεια της μοιρολατρίας και  ακολουθήστε μας στις επάλξεις της Εθνικής Αντίστασης.
Χρίστος Χρίστου
Πρόεδρος Ε.ΛΑ.Μ.
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου

Δημοφιλείς αναρτήσεις