Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Το ΑΚΕΛ, ο Δημήτρης Χριστόφιας και η επίγνωση της πραγματικότητας

Δεν μπορώ να αμφισβητήσω ότι την ώρα που το ΑΚΕΛ και ο Δημήτρης Χριστόφιας αναλάμβαναν τα ηνία της εκτελεστικής εξουσίας, είχαν απώτερο στόχο να μετατρέψουν σε πράξη το σύνθημα της δίκαιης λύσης και της δίκαιης κοινωνίας. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός ο οποίος οριοθετεί ως όραμά του «μια νέα εποχή που θα έχει ως χαρακτηριστικό την ανανέωση της πολιτικής ζωής του τόπου και τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας μας» και «πρώτιστο μέλημα και καθήκον την επίλυση του Κυπριακού» (Δημήτρης Χριστόφιας, 28/2/2008 κατά την τελετή εγκατάστασής του).


Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, όλα όσα οραματίστηκαν ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ για την Κύπρο καταρρέουν. Το Κυπριακό παραμένει άλυτο και η διαδικασία των συνομιλιών είναι αδιέξοδη. Η οικονομία βρίσκεται ένα βήμα πριν τον όλεθρο, η ανεργία θερίζει, η ανανέωση της πολιτικής ζωής δεν έχει επιτευχθεί, όπως δεν έχει επιτευχθεί ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας και του κράτους. Οι εξελίξεις μάλιστα έχουν φέρει σε τέτοιο σημείο την κατάσταση που οι δηλώσεις Αβέρωφ Νεοφύτου, ότι το ΑΚΕΛ και η Κυβέρνηση ανατίναξαν τον ιδεολογικό τους ιστό αποδεχόμενοι πλέον τα καζίνο, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις παγοποιήσεις μισθών, τις μειώσεις των κλιμάκων εισδοχής, θέτουν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Η Κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχουν κάνει πολλούς συμβιβασμούς. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ήττα. Μπορεί αυτοί οι συμβιβασμοί να είναι και βήμα εκσυγχρονισμού. Η χειρότερη ήττα, ωστόσο, είναι το αίσθημα της ήττας που ορθώνεται μπροστά τους σαν εφιάλτης. Ένας εφιάλτης που δεν μπορεί να εξαφανιστεί όσο δεν γίνεται συνειδητή η παρούσα κατάσταση κι όσο οι άμεσα εμπλεκόμενοι διατηρούνται συνειδησιακά σε μια κατάσταση «ύπνωσης».

Δεν είναι τυχαία η αντίδραση του Δημήτρη Χριστόφια την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου στην παρατήρηση που έκανε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου Καθηγητής Κωνσταντίνος Χριστοφίδης σε ομιλία του. Ο Πρόεδρος εμφανίστηκε ενοχλημένος λέγοντας ότι δεν του αρέσει να είναι το τιμώμενο πρόσωπο σε μία εκδήλωση και να «γίνονται διαλέξεις από καθέδρας και να ακούει τα εξ’ αμάξης».

Τι είπε ο Πρύτανης που ενόχλησε τον Πρόεδρο; «…Φρονώ πως ο λαός μας και οι επόμενες γενιές αξίζουν κάτι καλύτερο, αξίζουν περισσότερη δημοκρατία και περισσότερη λογοδοσία. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία, μέσα από τη θλίψη και τα γεγονότα του καλοκαιριού, να στήσουμε κάτι εντελώς καινούριο, πιο υγιές και πιο σύγχρονο. Πρέπει να μετατρέψουμε αυτήν τη δύσκολη εποχή σε μια δημοκρατική άνοιξη που να μπορεί να καταλήξει στην ανοικοδόμηση του κράτους. Να μετατρέψουμε την κρίση σε μια ευκαιρία αναμόρφωσης των πνευματικών θεσμών της δημοκρατίας».

Την δεδομένη στιγμή δεν έκανε επίθεση στον Πρόεδρο. Παρουσίασε την απόλυτη πραγματικότητα. Γιατί όμως ο Πρόεδρος τα πήρε προσωπικά; Όταν ο ίδιος μάλιστα ενώπιον της Επιτροπής Πολυβίου είχε προβεί σε μια παρόμοια δήλωση; Είχε πει συγκεκριμένα: «Είναι ξεκάθαρο στη δική μου αντίληψη ότι το όλο συμβάν (σ.σ. έκρηξη στο Μαρί) αποτελεί μια αποτυχία του συστήματος. Αποτυχία λειτουργιών και συστημικών διαδικασιών οι οποίες κτίστηκαν μέσα από τις δεκαετίες στη βάση σκοπιμοτήτων και πέρα από τις αρχές της αξιοκρατίας και της χρηστής διοίκησης. Υπάρχει στη λειτουργία της γραφειοκρατίας στον τόπο μας αδυναμία ελέγχου και αυτοελέγχου. Αυτές οι αδυναμίες δημιουργούν φαινόμενα αμέλειας, αναβλητικότητας και ευθυνοφοβίας».

Η αντίδραση του Δημήτρη Χριστόφια στη συγκεκριμένη εκδήλωση δεν ήταν τυχαία. Δυο μέρες μετά συνέχισε να λειτουργεί στη βάση του ίδιου αμυντικού μηχανισμού. Μιλώντας σε εκδήλωση των Μαρωνιτών κι απαντώντας στα όσα είχε πει ο εκπρόσωπός τους λίγο πριν ζητώντας το αυτονόητο, δηλαδή να συμπεριληφθεί στην ατζέντα για συζήτηση με την τ/κ κοινότητα η εξεύρεση μιας προσωρινής έστω λύσης που να περιλαμβάνει τη δυνατότητα επιστροφής των Μαρωνιτών σε όλα τα χωριά τους, είπε: «Όταν προκαλούμαι, θ’ απαντώ. Θα πάψω, πλέον, να σιωπώ. Είναι στην καθημερινή μου έγνοια οι Μαρωνίτες της Κύπρου».

Κανείς δεν επέκρινε την πολιτική του κατά τη διάρκεια των δύο εκδηλώσεων. Ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση. Είναι προφανές ότι ο ίδιος αισθάνεται ένα βάρος και έρχεται αντιμέτωπος ξανά και ξανά με τον ίδιο του τον εαυτό.

Το ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος οφείλουν να συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους πρωτίστως και με τη νέα τάξη πραγμάτων. Να αποδεχτούν ότι με την πολιτική που ακολούθησαν και υποβοηθούμενοι από την παγκόσμια κρίση δεν κατάφεραν τις επιδιώξεις τους. Δεν κατάφεραν την επίτευξη της λύσης του κυπριακού, δεν πήραν την κοινωνία και το κράτος μπροστά όπως ήθελαν. Οφείλουν να αναγνωρίσουν αυτή την κατάσταση, να δουν τα λάθη τους και να πάψουν να κρύβονται πίσω από τις επιθυμίες τους. Για να αποφεύγουν τις αιφνίδιες και στιγμιαίες συγκινήσεις που εξωτερικεύονται με τους αντιδραστικούς μηχανισμούς που είδαμε την τελευταία βδομάδα. Η αναγνώριση μιας κατάστασης μπορεί να επανατοποθετήσει το ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο σε ένα ορθολογιστικό πλαίσιο στη βάση της επίγνωσης της πραγματικότητας. Θέλουμε έναν Πρόεδρο που να απαντά όταν προκαλείται όχι για να αμύνεται, αλλά για να στέλνει το μήνυμα στον πολίτη ότι μπορεί να στηρίζεται σε αυτόν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις