Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Από το βιβλίο “ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ”, Αθήναι 2003:25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 Εκατόν ογδόντα δύο χρόνια πέρασαν από την ημέρα του μεγάλου ξεσηκωμού, όταν ο λαός μας πήρε τα όπλα και διεκδίκησε την εθνική του ελευθερία. Εκατόν ογδόντα δύο χρόνια «ελεύθερης» ζωής διάβηκαν και είναι η επέτειος αυτή ευκαιρία να αναλογισθούμε το κατά πόσον ο σκοπός των αγωνιστών εκείνης της μεγάλης εποχής επιτεύχθηκε. Να αναρωτηθούμε μήπως τελικά σαν Έθνος και σαν Λαός πουλήσαμε αυτήν την ίδια την ψυχή της Φυλής μας.


Η «ΙΣΤΟΡΙΑ» όχι σαν λόγος ψυχρός, η «ΙΣΤΟΡΙΑ» όχι σε μορφή ακαδημαϊκής γνώσης, η «ΙΣΤΟΡΙΑ» σαν βίωμα, σαν σκυτάλη από γενεά σε γενεά είναι ο τρόπος, που πρέπει να δούμε ό,τι συνέβη στα χρόνια του μεγάλου ξεσηκωμού και με τον τρόπο αυτό να κρίνουμε το παρελθόν, να ενσωματωθούμε στο παρόν και να στοχαστούμε το μέλλον.
Με αυτό τον τρόπο θα προσπαθήσουμε στο άρθρο αυτό να αναφερθούμε στο 1821, μιλώντας για τον σκοπό του και για το κατά πόσον αυτός εκπληρώθηκε. Συγκρίνοντας ό,τι συνέβη τότε με ό,τι συμβαίνει σήμερα. Προσπαθώντας να αναζητήσουμε τα ίχνη του Ελληνικού Μεγαλείου, που έγραψε τότε σελίδες δόξας και θυσίας σε αντίθεση με το μίζερο σήμερα των δειλών και ανάξιων, που αυτοαναγορεύονται σε καίσαρες της «λογικής» και βασιλείς του «εφικτού»…

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ
Όταν στις 29 Μαΐου του 1453 έπεσε η Πόλις των Κωνσταντίνων, βαθύ σκοτάδι απλώθηκε στις ψυχές των Γραικών. Η Ελληνική Αυτοκρατορία είχε ηττηθεί μα η πίστη στις καρδιές των γενναίων υπήρχε πάντοτε:
1463: Σπάρτη, Λακεδαίμονα και Αρκαδία με επικεφαλείς τους Πέτρο Μπούα και Μιχαήλ Ράλλη επαναστατούν.
1479: Ο Κορκόδειλος Κλαδάς ξεσηκώνει την Κορώνη και την Μάνη σε επανάσταση.
1481: Επαναστατεί η Χειμάρρα και η Αυλώνα με αρχηγούς τον Κλαδά και τον Ιωάννη Καστριώτη.
1496, 1499: Επανάσταση σε Ήπειρο, Στερεά και Μωρηά με υποκίνηση του Καρόλου του Η΄.
1532: Νέα Επανάσταση σε Κορώνη και Πάτρα με αρχηγούς τον Νικόλαο Μαμωνά-Παλαιολόγο, τον Μιχαήλ Καλόφωνο και τον Θεόδωρο Βουκίτη.
1571: Μετά την καταστροφή του τουρκικού στόλου στην Ναύπακτο από τους ηνωμένους στόλους της Ευρώπης, που είχαν αρχηγό τον Δον Ζουάν τον Αυστριακό, Πελοπόννησος, Στερεά, Μακεδονία και Αιγαίο επαναστατούν και πάλι.
1612: Ο Δούκας του Νέβερ Κάρολος Γονζάγιος Παλαιολόγος έρχεται σε συνεννόηση με τους πρόκριτους των Ελλήνων με σκοπό την επανάσταση. Ο Κάρολος κατασκευάζει στόλο, που θα στηρίξει την επανάσταση. Οι μεγάλες όμως δυνάμεις αντιδρούν. Τα πλοία του Καρόλου καίγονται από μία περίεργη πυρκαγιά. Παρ’ όλα αυτά ο ηρωικός Δεσπότης Τρίκκης Διονύσιος επαναστατεί και κυριεύει τα Γιάννενα. Σημαντική λεπτομέρεια από τα γεγονότα αυτά: Στο υπόμνημά τους οι πρόκριτοι των Ελλήνων προς τον Παλαιολόγο Δούκα του Νέβερ μιλούν για τον τρόπο με τον οποίον θα εύρισκαν τα υλικά μέσα για το εγχείρημα και προτείνουν με την έναρξη της επαναστάσεως να δημευθούν οι περιουσίες των εβραίων…
1684: Οι Έλληνες ξεσηκώνονται στο πλευρό των Ενετών και ελευθερώνουν την Πελοπόννησον. Η ελευθερία αυτή όμως κράτησε μόλις μέχρι το 1715.
1770: Ορλωφικά, ξεσηκώνεται όλη η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη. Δυστυχώς και αυτή η επανάσταση προδόθηκε και οι Τούρκοι έκαναν και πάλι φρικτές σφαγές εις βάρος των Ελλήνων.
1778-1793: Ο Λάμπρος Κατσώνης κυριαρχεί στο Αιγαίο και προξενεί στον Τουρκικό στόλο μεγάλες καταστροφές.

Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια, δεκαπέντε σχεδόν γενιές πικρής σκλαβιάς υπέφεραν οι Έλληνες μα δεν δείλιασαν, δεν ξέχασαν ούτε το καθήκον τους, ούτε την Τιμή τους και έδωσαν εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών σε δεκάδες επαναστάσεις πάντα πιστοί στο όραμα της χαμένης, μα όχι λησμονημένης Αυτοκρατορίας.
Από γενιά σε γενιά “παραδινόταν” ο όρκος Τιμής και Πίστης στον τελευταίο Έλληνα Αυτοκράτορα, στον Μαρμαρωμένο Βασιλιά! Και ήλθε η ώρα, το 1821, που επιτέλους ο αγώνας τόσων αιώνων θα εύρισκε τον δρόμο προς την δικαίωση.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ταξική πιστεύουν πως ήταν η επανάσταση του 1821 οι μπολσεβίκοι. Νόημα “Δημοκρατικό” βασισμένο στην γαλλική επανάσταση προσπαθούν κάποιοι άλλοι να δώσουν στον μεγάλο ξεσηκωμό. Όμως ας δούμε με τι λέξεις χαρακτήριζαν αυτοί οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της επαναστάσεως την πράξη τους.

Τόσο ο Κολοκοτρώνης, όσο και άλλοι ήρωες της παλιγγενεσίας στα απομνημονεύματά τους, που δυστυχώς για ορισμένους δεν αναφέρονται ούτε σε κοινωνιολογικούς και οικονομικούς όρους, ούτε σε μυητικές τελετές και σύμβολα, στα απομνημονεύματά τους συχνά αποκαλούν την επανάσταση «ξεσηκωμό του γένους», και το ποθούμενον «ανάσταση του γένους». Τι επαναστάτησε λοιπόν κατ’ αυτούς τους ιδίους τους αυτουργούς; ΤΟ ΓΕΝΟΣ! Και αυτή και μόνη η λέξη δίνει στην επανάσταση του 1821 έναν χαρακτήρα βαθύτερο ακόμη και από αυτόν του Εθνικού δίνει έναν χαρακτήρα ΦΥΛΕΤΙΚΟ, διότι η λέξις ΓΕΝΟΣ αυτό δείχνει!

Σε επιβεβαίωση του ισχυρισμού αυτού ας δούμε τι γράφει ο Άγγλος πρέσβυς Στράτφορντ Κάνιγγ, που επισκέφθηκε τα Ψαρά αμέσως μετά την καταστροφή τους από τον Τουρκικό στόλο:
«Στα Ψαρά αποκτήσαμε μια τρομερή εμπειρία για το τι σημαίνει πόλεμος με Φυλετικές και θρησκευτικές αντιπάθειες».

Ότι συνέβη στα χρόνια 1821-1828 είναι λίγο-πολύ γνωστό και η αναφορά στα γεγονότα αυτά δεν είναι ο σκοπός του άρθρου αυτού. Αυτό που με δύο λόγια μπορεί να λεχθεί είναι ότι όσο οι Έλληνες ήσαν ενωμένοι μεγαλούργησαν. Κατορθώματα πολεμικά, όπως είναι η Άλωση των Κάστρων του Μωρηά και της Ρούμελης με τόσο λίγες δυνάμεις και χωρίς πυροβολικό δεν συναντά εύκολα κανείς στις σελίδες της ιστορίας άλλων λαών. Μάχες όπως τα Δερβενάκια, η Γραβιά, το Φάληρο, η Αλαμάνα μπορούν να κάνουν μόνο λαοί πολεμικοί και γενναίοι, όπως είναι ο Ελληνικός. Ναυμαχίες νικηφόρες με μετασκευασμένα εμπορικά πλοία σε πολεμικά εναντίον ενός από τους ισχυρότερους στόλους του κόσμου μπορούν να κάνουν μόνο οι λαοί, που έχουν την θάλασσα και την τόλμη του Οδυσσέα στο αίμα τους. Μετά όμως από τις νίκες και την δόξα ήλθε και πάλι ο διχασμός, η προαιώνια συμφορά αυτού του λαού, να φέρει την επανάσταση σε απόγνωση και να βυθίσει τον αγώνα της ανεξαρτησίας σε βαθύ τέλμα.

1823, 1824, 1825: Ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται ανάμεσα στον επαναστατημένο γένος και όταν ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στην Πελοπόννησο κανείς άξιος στρατηγός δεν θα βρεθεί να τον αντιμετωπίσει αφού και αυτός ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης είναι φυλακισμένος μιας εξουσίας φαύλης, που χειρίζεται τα πράγματα της χώρας. Το 1827 θα βρει τους Τούρκους κυριολεκτικά κυρίαρχους της χώρας με μόνα ελεύθερα μέρη το Ναύπλιο, την Ύδρα, την Ακροκόρινθο και την Μάνη. Η επανάσταση θα τελείωνε εκεί και όχι μόνον, εάν γεγονότα σημαντικά δεν επέβαλλαν στις μεγάλες δυνάμεις την απόφαση να προχωρήσουν στην ανεξαρτησία της Ελλάδος.
Όμως από ότι συνέβη στα χρόνια αυτά θα σταθούμε σε δύο σημαντικά γεγονότα, που δυστυχώς αγνοεί η πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων.

ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Στη σημερινή εποχή όλοι προσπαθούν να κατανοήσουν την ιστορία με την γλώσσα των αριθμών, όμως κανένας ποτέ δεν έκανε τον κόπο να μας μιλήσει με την γλώσσα των αριθμών για ότι συνέβη στον Ελληνισμό στα χρόνια 1821-1828 και πιο συγκεκριμένα πόσοι Έλληνες σφαγιάσθηκαν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία άμαχοι, από τους Τούρκους στα χρόνια αυτά. Γνωρίζουν πολύ καλά το παραμύθι περί των 6.000.000 δήθεν νεκρών και αναστηθέντων και αποζημιωθέντων εβραίων, όμως κανείς δεν γνωρίζει πόσοι Έλληνες εξοντώθηκαν από τους Τούρκους στα χρόνια της επαναστάσεως του 1821 ή της καταστροφής του 1922. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.
14 Μαρτίου του 1821 ο σουλτάνος Μαχμούτ με υπόδειξη του υπουργού του των εξωτερικών Χαλέτ Εφέντη υπογράφει μυστική διαταγή για γενική σφαγή των Ελλήνων. Συγχρόνως εκδίδεται σουλτανικό «χάτι χουμαγιούν», που επιβάλει σε κάθε μουσουλμάνο να οπλισθεί και από τα τζαμιά ετοιμάζονται οι σφαγές των Ελλήνων. Στην Κωνσταντινούπολη 5.000 Τούρκοι κατάδικοι φορούν στολή γενίτσαρων για τη μεγάλη σφαγή. Στίφη με ουλεμάδες και δερβίσηδες σφάζουν ανηλεώς για αρκετές ημέρες Έλληνες επιφανείς και μη σε Κωνσταντινούπολη, Ανδριανούπολη, Φιλιππούπολη, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη, Τραπεζούντα, Λάρισα, Κύπρο, Ρόδο και αλλού. Στοιχεία για την μαζική αυτή εξόντωση των Ελλήνων δεν υπάρχουν αφού τα εδάφη αυτά παρέμειναν και μετά το 1828 Τουρκικά. Ο αριθμός πάντως των σφαγιασθέντων Ελλήνων είναι σίγουρα μεγάλος!

Στην ελεύθερη, όμως, Ελλάδα με την απογραφή του 1828, στην οποία ταυτόχρονα έγινε εξέταση και του πληθυσμού που υπήρχε το 1821 μπορούμε να έχουμε ασφαλή συμπεράσματα.
Ο πληθυσμός του 1821 σύμφωνα με την έρευνα αυτή ήταν 938.765. Εάν υπολογίσουμε τον υψηλό δείκτη γεννητικότητος της εποχής εκείνης θα έπρεπε να έχει αυξηθεί ο πληθυσμός στα 7 αυτά χρόνια (1821-1828) κατά 80.000 περίπου άτομα. Στον τελικό αυτό αριθμό πρέπει να προστεθούν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων από Κρήτη, νησιά, Θεσσαλία, Μακεδονία, Κωνσταντινούπολη, Χίο κ.α., που ήλθαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Θα έπρεπε λοιπόν με τα δεδομένα αυτά ο πληθυσμός της Ελλάδος να ήταν το 1828 με μέτριους υπολογισμούς 1.150.000. Όμως η απογραφή του 1828 έδωσε τον αριθμό 753.400 κάτοικοι, που σημαίνει πως σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους μόνο στο μικρό αυτό κομμάτι της Ελληνικής Πατρίδος, που περιελάμβανε τις Κυκλάδες, την Πελοπόννησο και όχι όλη την Στερεά 400.000!!! δηλαδή ο ένας στους δύο σχεδόν κατοίκους της χώρας που ζούσαν στην περιοχή το 1821!!!

Εάν θεωρείτε τον αριθμό αυτό υπερβολικό θα σας αναφέρω τα παρακάτω αδιαμφισβήτητα στοιχεία συγκεκριμένων περιοχών:
Κάσος: Από 7.000 κατοίκους μετά την καταστροφή δεν έμεινε κανείς. Όσοι δεν σφαγιάσθηκαν πουλήθηκαν σκλάβοι στην Ανατολία και στην Αφρική!
Κρήτη: Από 160.000 Έλληνες που ζούσαν το 1821 στο νησί μετά την επανάσταση υπήρχαν 90.000!
Χίος: Από 120.000 Έλληνες μετά την καταστροφή υπήρχαν μόλις 30.000!
Αθήνα: Πριν την επανάσταση είχε πληθυσμό 14.000. Μετά το 1828 ήταν σχεδόν έρημη!
Ψαρά: Από τους 30.000 κατοίκους που ζούσαν το 1824 μετά την καταστροφή σώθηκαν στο εσωτερικό της νήσου μόλις 3.000!
Μεσολόγγι: Από τις 14.000 ψυχές που βρισκόντουσαν στη πόλη πριν την έξοδο σώθηκαν μόλις 1.300!

Τελειώνοντας την αναφορά μας αυτή στις τρομακτικές και εν πολλοίς άγνωστες σφαγές των Ελλήνων από τους μογγόλους υπανθρώπους θα παραθέσω τα λόγια του γερμανού ιστορικού Βαρθόλδου για τη μεγάλη θυσία στο Μεσολόγγι. Λόγια αφιερωμένα σε κάθε ανιστόρητο από άγνοια, δειλία, προδοσία ή υπολογισμό οπαδό της Ελληνοτουρκικής «φιλίας»…:
«Ο ηρωικός αυτός αγώνας θα μείνει αθάνατος. Με την ένδοξη αυτή πτώση του Μεσολογγίου αποδείχτηκε με ματωμένα μεγάλα γράμματα η ασυμβίβαστη αντίθεση ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους».

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΑΣ «ΦΙΛΟΙ»
Το δεύτερο γεγονός στο οποίο πρέπει να σταθούμε και που είναι επίσης άγνωστο στους περισσότερους των Ελλήνων είναι τα περίφημα δάνεια της επαναστάσεως, η αρχή της υποδουλώσεως της Πατρίδος μας στον ξένο παράγοντα, η αφετηρία εάν θέλετε της ξενοκρατίας. Οι μεγάλοι μας φίλοι οι Άγγλοι στα δύσκολα αυτά χρόνια μας έδωσαν δύο δάνεια. Ας παρακολουθήσουμε με τι όρους μας τα έδωσαν και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Τα πρώτο δάνειο ήταν αξίας 800.000 λιρών. Από το δάνειο αυτό, που είχε τόκο 59%, έφθασαν στα χέρια των Ελλήνων, αφαιρουμένων προκαταβολικώς των τόκων, 298.726 λίρες. Το δεύτερο δάνειο ήταν αξίας 2.000.000 λιρών και είχε τόκο 56%. Από τα 2.000.000 αυτά κρατήθηκαν για τόκους και για παραγγελίες 8 πλοίων, που τελικά δεν εκτελέσθηκαν πλήρως και ήρθαν μόνο τέσσερα, το ποσόν του 1.767.300 λιρών και εδόθησαν στην Ελληνική κυβέρνηση 232.700 λίρες.
Από το δάνειο δηλαδή τελικά 2.800.000 λιρών λάβαμε μόλις 531.426 λίρες… Το «χρέος» αυτό πλήρωνε ο Ελληνικός λαός για περισσότερα από εκατό χρόνια. Περιττό να πούμε ότι οι τραπεζικοί οίκοι, στους οποίους υποδουλώθηκε η Νέα Ελλάς ανήκαν στην πλειοψηφία τους σε εβραίους.
ΤΟ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Από τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας και από αυτόν τον ίδιο τον καθορισμό των πρώτων συνόρων του Ελληνικού Κράτους, φάνηκε καθαρά ότι οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και ειδικότερα η Αγγλία δεν επιθυμούσαν έναν ουσιαστικό ρόλο για τους Έλληνες, αλλά ένα κρατίδιο-προτεκτοράτο. Σχετικά με αυτό όταν αποφασίσθηκαν τα όρια της Ελλάδος, ο Αυστριακός Μέτερνιχ δήλωσε:
«Αφού απεφασίσθη η ίδρυση Ελληνικού Κράτους, καλόν είναι να δοθούν σε αυτό εκτενέστερα και ασφαλέστερα σύνορα».

Αλλά και ο μεγάλος Γάλλος Φυλετιστής φιλέλληνας Γκομπινώ, που είχε λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις σαν διπλωμάτης, και επίστευε στο ρόλο του νέου Ελληνισμού έγραφε:
«Εν τη ιδρύσει της Ελλάδος απέβλεπον… εις την διάλυσίν της».
Όμως τα σχέδια των εχθρών του Ελληνισμού δεν καρποφόρησαν. Γιατί οι Έλληνες του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου είχαν Πίστη στα πεπρωμένα του Γένους και εάν οι προδοσίες των «μεγάλων μας συμμάχων» δεν ερχόντουσαν σαν μαχαίρι πισώπλατα στον Ελληνισμό, το μοιραίο εκείνο 1922 το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας της Ελληνικής Αυτοκρατορίας θα είχε γίνει πραγματικότης.

ΤΟ 1821 ΣΗΜΕΡΑ

Είπαμε και στην αρχή του άρθρου αυτού πως πρέπει να μας ενδιαφέρει η ιστορία όχι σαν μία άχρηστη, παγερή και ανούσια γνώση, αλλά σαν λόγος ζωής, σαν μάθημα των αιώνων, σαν συμπέρασμα για το μέλλον. Με αυτό το πρίσμα λοιπόν ας καταλήξουμε στα συμπεράσματά μας:
Α) Οι Τούρκοι είναι ένας αιμοβόρος και φυσικός εχθρός του Ελληνισμού, εάν δεν μπορούμε να το εννοήσουμε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Β) Η εθνική ανεξαρτησία, για την οποία έγινε η 25η Μαρτίου του 1821 δεν έχει ακόμη πραγματωθεί, η «ανάσταση του Γένους», όπως εκείνοι οι μεγάλοι άνδρες την εννοούσαν δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Ειλικρινής απόδοση Τιμής στο 1821 σημαίνει συνέχιση του αγώνος για την πραγμάτωση του μεγάλου σκοπού.

Γ) Στις κρίσιμες σημερινές περιστάσεις που η Πατρίδα μας απειλείται από Ανατολή και Βορρά είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε μελετώντας ό,τι συνέβη το 1821 πως όταν υπάρχει Πίστη και Θάρρος η λογική των αριθμών χάνει την αξία της. Και τότε οι μεγάλες δυνάμεις ήσαν εναντίον μας και τότε ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν πολύ δυσμενέστερος μάλιστα από σήμερα εις βάρος μας. 

Θέλετε να δείτε με την γλώσσα των αριθμών τι στρατό και ναυτικό είχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία; 180.000 ιππείς, 220.000 πεζούς, 15.000 πυροβολητές, Φρούρια, 4 τρίκροτα σκάφη, 13 δίκροτα των 74 κανονιών, 7 φρεγάτες, 5 δρόμωνες, αρκετούς πάρωνες (βρίκια) και τις ναυτικές μοίρες της Αλγερίας, Τύνιδας, Λιβύης και Αιγύπτου. Τι είχαμε να αντιπαρατάξουμε εμείς απέναντι σε αυτή την υπερδύναμη; Καθόλου πυροβολικό, καθόλου ιππικό, 22.000 πεζούς, όπως προκύπτει από το αρχείο των αγωνιστών των χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης και 2.970 μαχητές στα 150 περίπου ελαφρά εμπορικά πλοία, που είχαν μεταβληθεί σε πολεμικά. 

Στην Δεύτερη Εθνοσυνέλευση στο Άστρος ετίθετο σαν στόχος φιλόδοξος να βρεθεί τρόπος να οπλισθούν 51.000 άνδρες, στόχος που τελικά δεν επετεύχθη. Με αυτό λοιπόν το συσχετισμό δυνάμεων δόθηκε η μάχη το 1821 και δόθηκε νικηφόρα. Αυτό ας το έχουν υπ’ όψιν τους όσοι «ποθούν τα αδύνατα», «όσοι τολμούν τα αδύνατα», «όσοι τολμούν τα δύσκολα» και όχι οι δούλοι της λογικής των αριθμών και οι εραστές του οποιουδήποτε «εφικτού».

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Ελλάδα του έτους 2003, εποχή της ελληνοτουρκικής «φιλίας». Οι άνθρωποι, που ποδηγετούν την κοινή γνώμη και γιατί όχι και την δημόσια ζωή αυτής της χώρας, έχουν ανοίξει συναλλαγές εμπορικές, δοσοληψίες οικονομικές με την αντίπερα πλευρά του Αιγαίου. Στήνουν «business” δισεκατομμυρίων. Στον χώρο των ιδεών και της πολιτικής κυριαρχεί ένα πνεύμα «ειρηνιστικό» είτε φιλελεύθερο, είτε μαρξιστικό. Οι έννοιες Εθνική Τιμή, Ιστορία, Καθήκον, είναι χαμένες στην λήθη, στο συμφέρον και είναι καταδικασμένες από τους ισχυρούς του χρήματος και της εξουσίας, της εξουσίας και του χρήματος, στο πυρ το εξώτερον. Όμως, το 1821 δεν έγινε για να στήνουν εργοστάσια με φτηνά εργατικά χέρια κάποιοι στην Τουρκία και να κάνουν βρώμικες χρηματιστηριακές συναλλαγές.

Μια από τις ευγενέστερες μορφές, τις πιο αγνές και ανιδιοτελείς του μεγάλου εκείνου αγώνα, του 1821, ήταν ο νικητής των Δερβενακίων, ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος. Μετά την απελευθέρωση ζούσε στον Πειραιά. Το 1839 φυλακίζεται στην Αίγινα. Αποφυλακίζεται μετά από δύο χρόνια τυφλός. Η κόρη του όταν τον αντικρίζει πεθαίνει. Ζει πάμπτωχος στον Πειραιά από μία πενιχρή σύνταξη. 

Οι πιστωτές του βγάζουν σε πλειστηριασμό το μοναδικό του περιουσιακό του στοιχείο, αυτό το ίδιο το σπίτι του. Πηγαίνει τυφλός στον πλειστηριασμό κρατώντας ένα σπαθί. Είναι το μοναδικό λάφυρο που δέχθηκε να πάρει μετά τη νίκη του στα Δερβενάκια. Όταν τον αντικρύζουν να διαβαίνει στην αίθουσα του πλειστηριασμού όλοι με σεβασμό και ντροπή σιωπούν. 

Ο Νικηταράς ανεβαίνει στο βήμα και λέει: «Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά». Οι διεκδικητές αποσύρονται και με αυτόν τον τρόπο δεν πεθαίνει άστεγος στο δρόμο, ποιος ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, η Δόξα της Πατρίδας! Πέθανε το 1849 πάμπτωχος. Αλήθεια ποιος φταίει που δεν γνωρίζουμε σήμερα που είναι ο τάφος του Νικηταρά; Ποιος φταίει, που δεν έμαθε κανείς την γενιά μας να τιμά τους μεγάλους νεκρούς αυτού του λαού; Ποιος φταίει, που σήμερα ο λαός σέρνεται πίσω από το άρμα των πονηρών, των επιτήδειων και των προσκυνημένων;

Δημοφιλείς αναρτήσεις