Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

ΜΝΗΜΗ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 σε ένα παλαιό σπίτι των Αθηνών, που σήμερα είναι παρατημένο να ρημάξει από το κράτος των γραικύλων άφησε την τελευταία του πνοή ο Ποιητής της ΜΕΓΑΛΗΣ ΙΔΕΑΣ και μέλος της Εθνικής Εταιρείας Κωστής Παλαμάς. 

Αντί Μνημοσύνου και τι καλύτερο μνημόσυνο για έναν ποιητή από το να μνημονεύεις τους στίχους του. 

Το πρώτο ποίημα γραμμένο για το προδομένο, μα όχι ΧΑΜΕΝΟ όνειρο της Μεγάλης Ελλάδος:

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΟΥ 1922Απάνω από της Θράκης τις πεδιάδες Κι απάνω από της Ασίας τα βουνά,
Απ’ των νικών τις ένδοξες κοιλάδες Κι απ’ της φυγής τα δάση τα γυμνά.
Απ’ τις πυρπολημένες πολιτείες Απ’ τις βεβηλωμένες εκκλησίες
Κι απ’ των νεκρών τις κατοικίες, Που απόμειναν χωρίς σταυροδεσιές…
Απάνω απ’ όλ’, απ’ όλα τέτοιες ώρες Διαβαίνουν του χειμώνα οι στεναγμοί,
Οι συγνεφιές, τ’ αστροπελέκια, οι μπόρες, Οι χιονοθύελλες, του βοριά οι θυμοί.
Διαβαίνουν τέτοιες ώρες… και μαζί τους Η θλιβερή μου σέρνεται ψυχή
Στενάζει με τη βάρηχη βροντή τους Και κλαίει με τη θολή τους τη βροχή

Το δεύτερο για τον εφιάλτη που εξακολουθεί να ζει το ΓΕΝΟΣ
 μέχρι τις ημέρες μας: 
Μολώχ
Των Ελλήνων την πατρίδα
βάρβαροι την ατιμάζουν!
Όπου ανθοπετοῦσαν οι Έρωτες
παραδέρνει η νυχτερίδα.
Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα,
τῶν αρχαίων ἡ μνήμη, ψευτοφέγγει
κ᾿ είναι μια νυχτιά που δεν τη διώχνεις,
του παντοτινού μας ήλιου αχτίδα!
Και πατρίδα και ψυχή ρουφάν
βάρβαροι από βάθη και από ύψη.
Κι όταν, μ’ ένα τρίσβαθο ώχ!
των Ελλήνων θεέ, ρωτούμε σε:
«Είσ’ εσύ ὁ ξανθός Απόλλωνας;»
Αποκρίνεσαι:-«Είμ’ εγώ ο Μολώχ!»

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΣΗΜΕΡΑ, 
ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ:
«Τα κεφάλια του Γένους και του Κράτους ο βουλευτής κι ο Δάσκαλος. Τα πιάσαν
όλα τα πόστα! Νους, καρδιά, δικά τους. Δέσαν το νου την καρδιά ντροπιάσαν
Να το ρουσφέτι κ’ η ελληνικούρα, τ’ άρματά τους. Με κείνα μας χαλάσαν.
Η σκέψη νούλα, η τέχνη πατσαβούρα. Ο ψευτοαττικιστής κι ο ψηφοφόρος…»

Δημοφιλείς αναρτήσεις