Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

ΕΚΛΕΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ


Η αλήθεια που απορρέει από την ξεκάθαρη γνώση, συνδυασμένη με την παγκόσμια προσέγγιση του ιστορικού δρωμένου, οδηγεί κάθε Ευρωπαίο Εθνικιστή στην τραυματική ανανέωση της μνήμης : Ένα από τα πλέον διαστρεβλωμένα συμβάντα του Πολέμου είναι ο ανηλεής εμπρηστικός βομβαρδισμός της Δρέσδης. Σήμερα όλοι γνωρίζουν και οι περισσότεροι αποσιωπούν ότι από τους «ελευθερωτές της Ευρώπης» «Συμμάχους» αποφασίστηκαν συστηματικοί αφανιστικοί βομβαρδισμοί κατά μεγάλων ανοχύρωτων γερμανικών πόλεων στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Αστραπόβροντο», με αντικειμενικό σκοπό να καμφθεί με τον αεροπορικό τρόμο η αντίσταση του γερμανικού λαού και να ενισχυθούν οι επιθετικές ενέργειες του Κόκκινου Στρατού στο Ανατολικό Μέτωπο.

Από τις 13 έως τις 15 του Φεβρουαρίου 1945, 1.300 συμμαχικά βαρέα βομβαρδιστικά άδειασαν περισσότερους από 4.000 τόνους εμπρηστικών και εκρηκτικών βομβών, ισοπεδώνοντας και κατακαίοντας στην κυριολεξία την ανοχύρωτη Δρέσδη (καθώς η πόλη δεν διέθετε αντιαεροπορική άμυνα, επειδή τα αντιαεροπορικά πυροβόλα είχαν μεταφερθεί στις περιοχές … υπαρκτών στρατιωτικών βιομηχανιών του Ρουρ και την Σιλεσίας). Το 90% των κτιρίων της πόλης καταστράφηκαν, ενώ από τους δράστες υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους περίπου 35.000 άμαχοι. Ο διαρκώς διωκόμενος και απροσκύνητος στο διεθνές κατεστημένο της ιστορικής παραχάραξης Άγγλος αναθεωρητής ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ, απέδειξε με αδιάσειστα και αποκρυμμένα δεδομένα ότι οι άμαχοι νεκροί υπερέβαιναν τους 135.000. Η αποσιωπημένη μελέτη του Γκετς Μπεργκάντερ το 1988 («Η Δρέσδη στον αεροπορικό πόλεμο»), καταμαρτυρεί μισό εκατομμύριο νεκρών, καθώς με τους κατοίκους της πόλης συνεκτιμώνται οι αποσιωπημένοι πρόσφυγες που είχαν συρρεύσει εκεί το τελευταίο προ του βομβαρδισμού τρίμηνο, για να σωθούν από …την αβρότητα των σοβιετικών «ελευθερωτών».
Η Γερμανική κυβέρνηση κατήγγειλε το έγκλημα πολέμου και προσπάθησε να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη σε μια περίοδο που ήταν πρόδηλο ότι έχανε τον πόλεμο, οπότε οι αντίπαλοί της περιγέλασαν την καταγγελία, ενώ οι «ουδέτεροι» αδιαφόρησαν. Ανάλογη καταγγελτική άποψη κατά της άσκοπης εξόντωσης των δύστυχων αθώων εξέφρασαν μετά τον πόλεμο αρκετοί πνευματικοί άνθρωποι απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, όπως ο αντιφασίστας νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γκρας και οι Βρετανοί Σάιμον Τζένκινς (διευθυντής των Τάιμς του Λονδίνου), και Κρίστοφερ Χίτσενς (έγκριτος δημοσιογράφος και συγγραφέας). Υποστήριξαν (με απρόσμενη ειλικρίνεια) ότι η Δρέσδη, μία πόλη με θαυμαστή πνευματική κίνηση και σπουδαία λαμπρά πολιτιστικά μνημεία, δεν είχε καθόλου στρατιωτικούς στόχους ώστε να προσελκύσει το επιχειρησιακό ενδιαφέρον των συμμαχικών αεροποριών. Απλώς υπήρξε μεθοδευμένος στόχος στα πλαίσια του αδίστακτου «τρομοκρατικού βομβαρδισμού» των … έντιμων «Συμμάχων» που τιμωρούσαν τους αμάχους επειδή παρέμεναν πιστοί στην κυβέρνησή τους, όπως είχαν ήδη πράξει με την πυρπόληση του Αμβούργου το 1943 με την «επιχείρηση Γόμορρα», …. ψήνοντας με επιτυχία 43.000 αμάχους.
Οι αγγλοαμερικανοί θριαμβολόγοι απολογητές της απάνθρωπης επιχείρησης αντέτειναν και αντιτείνουν ότι και ο αφανιστικός βομβαρδισμός της Δρέσδης όπως όλοι οι βομβαρδισμοί των πόλεων ήταν μια «…απολύτως δικαιολογημένη ενέργεια», καθότι στην πόλη υπήρχαν όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις (η πενιχρή φρουρά της πόλης), αλλά και «….βιομηχανίες, που προμήθευαν τη στρατιωτική μηχανή των Ναζί» (ωσάν ο γερμανικός λαός να όφειλε να εργάζεται για τα εχθρικά στρατεύματα). Το σκόπιμα αγνοημένο βιβλίο του (επίσης αντιφασίστα) Βρετανού Φρέντερικ Ταίηλορ «Δρέσδη: 13 Φεβρουαρίου 1945» (εκδόσεις Bloomsbury, Λονδίνο 2005) έχει αποκαλύψει απροκάλυπτα ότι την απόφαση αφανισμού της πόλης των αμάχων πήρε προσωπικά ο «πατέρας της νίκης» Τσώρτσιλ (ο άθλιος πολεμοκάπηλος που μεταπολεμικά είχε δηλώσει με υποκριτικό κυνισμό για το ανοσιούργημά του : «Μου φαίνεται ότι έφτασε η στιγμή όπου το θέμα των βομβαρδισμών των γερμανικών πόλεων, κατ’ ουσίαν προς εκφοβισμό, παρ’ ότι με πρόσχημα άλλες δικαιολογίες, πρέπει να αναθεωρηθεί. Η καταστροφή της Δρέσδης θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς»).
Επειδή βεβαίως η ιστορία γράφεται, διαστρέφεται και πλαστογραφείται «κατά βούληση» από τους εκάστοτε νικητές, ο στρατιωτικά αδικαιολόγητος βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν απασχόλησε ποτέ κανένα διεθνές δικαστήριο, εξακολουθεί έως σήμερα να διχάζει τους ιστορικούς για τη νομιμότητά του, καταγγέλλεται από τους ξενόδουλους Γερμανούς «αντιφασίστες» (που κάνουν πορείες με σύνθημα «ξαναβομβαρδίστε μας»), ενώ το μισθοφορικό μεταπολεμικό γερμανικό κράτος των τραπεζιτών τον … αγνοεί.
Φυσικά την ίδια εκλεκτική αμνησία και εθελότυφλη άγνοια έχουν και όλοι οι ανθρωπιστές της αριστεράς, που (δικαίως) αγανακτούν (πάντα εκλεκτικά) με κάποιους μεταπολεμικούς σφαγιαστικούς βομβαρδισμούς αμάχων από τους Αμερικανούς και τους Δυτικούς συμμάχους τους. Εξ άλλου είναι ξεκάθαρο ότι στην μαρξοκομμουνιστική και «δημοκρατική» σκέψη υπάρχουν «αθώοι άμαχοι» και «ένοχοι άμαχοι». Έτσι, στην υποκριτική συνείδηση των «δημοκρατών» …καταξιώνονται ως «δίκαιοι» οι βομβαρδισμοί των απροστάτευτων γερμανικών πόλεων, ενώ ήταν κυρίως πράξη αντεκδίκησης και συλλογικής τιμωρίας του γερμανικού λαού, γιατί παρέμεινε μέχρι τέλους πιστό στον ηγέτη του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις