Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Δίαιος ο Μεγαλοπολίτης


Ο τελευταίος μαχητής της ελευθερίας της Ελλάδας
Οι λεγεώνες του Μέτελλου μετά την συντριβή των Μακεδόνων υπό τον Ανδρίσκο, κατευθύνθηκαν προς την νότια Ελλάδα για να υποτάξουν την τελευταία εστία αντίστασης των Ελλήνων, την Αχαϊκή συμπολιτεία. Οι Ρωμαίοι σαν οδοστρωτήρας ισοπέδωναν όποιον τους αντιστεκόταν. Οι Αχαιοί, κατάλαβαν  τι τους περιμένει εάν πέσουν στα βάρβαρα χέρια τους και μετάνιωσαν που δεν συστρατεύθηκαν με τον Ανδρίσκο εναντίον των Ρωμαίων στην Μακεδονία. Μοναδική τους επιλογή πια, να πέσουν μέχρι ενός.

Ο Μέτελλος προχωρούσε χωρίς αντίσταση στην Θεσσαλία. Μόλις μπήκε όμως στην ανατολική Λοκρίδα (νομός Φθιώτιδας), τον περίμενε πάνοπλος ο στρατός των Αχαιών στην πόλη Σκάρφεια. Αρχηγός των Αχαιών ήταν ο Κριτόλαος, αν και ο στρατός του ήταν ασύνταχτος και απειροπόλεμος θα έμενε εκεί για να πολεμήσει. Η μάχη χάθηκε και οι Αχαιοί εξολοθρεύθηκαν από τις υπέρτερες αριθμητικά και με περισσότερη εμπειρία ρωμαϊκές λεγεώνες. Ο Κριτόλαος αυτοκτόνησε βουτώντας στην θάλασσα. Ο δρόμος πια για την νότια Ελλάδα ήταν ανοιχτός. Οι Βοιωτοί, Φωκείς, Ευβοείς και οι Λοκροί προέβαλαν αντίσταση, αλλά μάταια. Ο Μέτελλος σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Σάρωσε ακόμη και τους χίλιους Αρκάδες που είχαν έρθει αργοπορημένα για να βοηθήσουν τον Κριτόλαο. Τους καταδίωξε και τους εκμηδένισε σε μία μόνο μάχη. Αυτή ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα, όταν οι τελευταίοι υπερασπιστές της μαζεύτηκαν στην τοποθεσία της Λευκόπετρας, έξω από την Κόρινθο.
Ο Δίαιος επειδή δεν είχε ετοιμοπόλεμους άνδρες για να αναχαιτίσει την ρωμαϊκή λαίλαπα, απελευθέρωσε 12.000 δούλους και τους έδωσε όπλα (λόγω της πανωλεθρίας που έπαθαν οι Αχαιοί στην Σκάρφεια), για να υπερασπιστούν το τελευταίο κομμάτι της ελεύθερης Ελλάδας.
Όταν ο Μέτελλος έφτασε στην Μεγαρίδα, βάδισε προς τον ισθμό της Κορίνθου για να βρει τους Αχαιούς. Έκανε διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες για μέρες χωρίς να μπορούν να βρουν κανένα κοινό σημείο επαφής. Από την Ρώμη όμως, ήταν καθοδόν μια υπατική στρατιά υπό το Λεύκιο Μόμμιο, του ενός εκ των δύο υπάτων της Ρώμης. Μαζί του είχε και τον Λεύκιο Αυρήλιο Ορέστη, τον προηγούμενο απεσταλμένο της Ρώμης στην Κόρινθο, που τον είχαν προσβάλει οι Αχαιοί. Αυτό δεν μπόρεσε να το ξεχάσει ο Λεύκιος Αυρήλιος Ορέστης κι’ έσταζε φαρμάκι γι’ αυτούς τους απείθαρχους και ελεεινούς Έλληνες που του είχαν φερθεί μ’ αυτόν τον τρόπο.
Ο Λεύκιος Μόμμιος δεν επιτέθηκε κατευθείαν, μολονότι οι Αχαιοί ήταν πολύ λιγότεροι, αλλά περίμενε τις ενισχύσεις με τους τοξότες από  την Κρήτη, καθώς και τις  δυνάμεις από την Πέργαμο της Μικράς Ασίας. Οι Ρωμαίοι είχαν συνολικά 23.000 πεζικό και 3.500 ιππικό, ενώ οι Αχαιοί 14.000 πεζικό και 600 ιππείς.
Οι δυο στρατοί αντίκρυ ο ένας από τον άλλον. Οι στρατιώτες με σφιχτά στα χέρια τους τα δόρατα και τις ασπίδες τους, αναμένουν έτοιμοι για την τελευταία μάχη μεταξύ ελεύθερων Ελλήνων και Ρωμαίων. Μια ομάδα Αχαιών επιτέθηκε στις προφυλακή των Ρωμαίων και την νίκησε κατά κράτος αφήνοντας πίσω τους πολλούς νεκρούς Ρωμαίους. Οι Αχαιοί αναθάρρησαν μετά από αυτήν  την εύκολη νίκη. Ο Δίαιος βλέποντας την σκηνή έκανε ένα μοιραίο σφάλμα που θα έκρινε όλη την έκβαση της μάχης. Αν και είχε τον μισό στρατό απ’ ό,τι οι Ρωμαίοι και παρότι ήταν ανεκπαίδευτος, τον τοποθέτησε σε ανοιχτό πεδίο. Ο Λεύκιος το εκμεταλλεύτηκε και επιτέθηκε με σφοδρότητα στους Αχαιούς. Η Ελληνική φάλαγγα όμως αντιστάθηκε λυσσωδώς ενάντια στην υπέρτερη ρωμαϊκή λεγεώνα.
Στην πεδιάδα ακουγόταν από μακριά η κλαγγή των όπλων που συγκρούονταν, οι ασπίδες που τρυπούσαν και τα δόρατα που έσπαζαν σαν αδύναμα κλαδάκια. Ο Δίαιος σαν άλλος Λεωνίδας έδωσε την ύστατη μάχη στην πρώτη γραμμή. Η φάλαγγα σαν αδιάσπαστο τοίχος συγκρατούσε όλη την  ορμή της λεγεώνας, ποδοπατώντας και καρφώνοντας με τους σαυρωτήρες (το πίσω αιχμηρό κομμάτι του δόρατος) όποιον άτυχο Ρωμαίο έπεφτε κάτω. Η σκόνη είχε σηκωθεί ψηλά και το βουητό από τις φωνές και τις βρισιές ακουγόταν μέχρι μέσα στα τείχη της Κορίνθου. Το πολυπληθέστερο ρωμαϊκό έτρεψε σε φυγή το αδύναμο αχαϊκό ιππικό. Η φάλαγγα όμως, συνέχισε ν’ αντιστέκεται μ’ όλες τις δυνάμεις της.
Η μάχη έφτασε στο αποκορύφωμά της, όταν χίλιοι επίλεκτοι Ρωμαίοι πλευροκόπησαν την Φάλαγγα, δηλαδή, χτυπώντας στα πλάγια της παράταξης. Οι Αχαιοί μετά την ξαφνική αυτήν επίθεση τα έχασαν και διέσπασαν τις γραμμές τους. Άρχισαν να τρέχουν και να υποχωρούν ατάκτως προς τα τείχη της Κορίνθου.
Οι Ρωμαίοι, τους κατεδίωξαν με τα ξίφη και τα δόρατά τους. Το ελληνικό αίμα έρρεε ποτάμι στην πεδιάδα της Κορίνθου. Ο Δίαιος βλέποντας να εξελίσσεται έτσι η κατάσταση, πήρε το άλογό του και έτρεξε στην πατρίδα του την Μεγαλόπολη της Αρκαδίας. Έτρεξε σαν άνεμος, όχι γιατί ήταν λιποτάκτης ή δειλός, αλλά γιατί δεν ήθελε να γίνει τρόπαιο στα χέρια των Ρωμαίων, όπως έκαναν με τον Περσέα, τον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας που τον είχαν αλυσοδεμένο σαν θηρίο και τον περιέφεραν στην Ρώμη.
Μπήκε στο σπίτι του, αγκάλιασε την γυναίκα του, την φίλησε για τελευταία φορά και την σκότωσε. Μετά έβαλε φωτιά στο σπίτι του και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια των μισητών εχθρών του. Την ίδια νύχτα οι Ρωμαίοι μπήκαν στην αφύλαχτη Κόρινθο και επιδόθηκαν στην λαφυραγωγία και την γενική σφαγή του πληθυσμού. Σκότωσαν τους άνδρες και πήραν τις γυναίκες για δούλες. Όταν κουράστηκαν απ’ την λεηλασία παρέδωσαν την Κόρινθο στην πυρά. Το ολοκαύτωμα του Ελληνισμού ολοκληρώθηκε στην άλλοτε κραταιά Κόρινθο. Από τότε και για περίπου 2000 χρόνια αυτή θα είναι η μοίρα του Ελληνισμού. Όπως λέει και το ρητό «ουαί τοις ηττημένοις».

Δημοφιλείς αναρτήσεις